بررسی روایات اتهام پیامبر به تصمیم خود کشی

بررسی روایات اتهام پیامبر به تصمیم خود کشی

در باره‌ی مدّت و یا فَتره‌ی انقطاع وحی و حزن عمیقِ پیامبر اکرم  روایت‌های فراوان و با الفاظ مختلف، در کتاب‌های تاریخی و حدیثی وجود دارد. روایت‌های صحیح و بی‌علّت، از نزول وحی در عالَم بیداری و سپس انقطاع آن برای چند روزِ اندکْ سخن گفته‌است؛ اما در روایت‌های مجعول و معلول و بی‌سند، نه‌تنها از نزول وحی در عالَم خواب؛ بلکه از تصمیمِ خودکشیِ پیامبر گران‌قدر اسلام  نیز یاد شده‌است. کلّ روایت‌های صحیح‌البخاری در این باب، از نزول وحی در عالَم بیداری حکایت داشته و در آن، اشاره‌ای به تصمیمِ خودکشی پیامبر  صورت نگرفته‌است، به استثنای روایت مَعْمَر بن راشد صَنْعانی از امام ابن شِهاب زُهْرِی رحمة الله علیه که در آن از تصمیم خودکشیِ حضرت پیامبر  پس از انقطاع وحی، سخن به میان آمده‌است. امام ابن شهاب زهری رحمة الله علیه پس از نقل اصل روایت صحیح، حکایت تصمیم انتحارِ پیامبر اکرم را بدون آن‌که سنَدی برای آن تذکّر دهد- چنین نقل کرده‌است: «فیما بَلَغَنَا» یعنی: «چنان‌که به‌ما رسیده‌است». این در حالی‌است که امام زهری از صِغار تابعین بود و میان او و حضرت پیامبر  فاصله‌ی بزرگِ زمانی وجود داشت. از همین‌رو امامان بزرگِ روایت و درایت، بلاغات زهری را به‌باد نقد کشیده و مراسیلِ او را سُست و ضعیف و بی‌اعتبار دانسته‌اند. روایات دیگری‌که در تاریخ طبری و طبقات ابن سعد این داستان دروغین را تأیید می‌کند، همه پُر از عِلَل سندی و متنی بوده و با نقلِ صحیح و عقلِ سلیم در تعارض قرار دارند. کلیدواژه‌ها: بلاغات زُهري، مراسیل زهری، انقطاع وحی، عصمت پیامبر.